Εάν πάσχετε από διαβήτη και χρειάζεστε μακροχρόνια θεραπεία με ινσουλίνη, ο γιατρός σας ενδέχεται να σας συνταγογραφήσει το φάρμακο Lantus (ινσουλίνη γλαργίνη). Το Lantus είναι ένα από τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα ανάλογα ινσουλίνης μακράς δράσης για τη διατήρηση σταθερών επιπέδων γλυκόζης στο αίμα καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας. Σε αντίθεση με τα προϊόντα ινσουλίνης ταχείας δράσης που ελέγχουν κυρίως το σάκχαρο του αίματος μετά τα γεύματα, το Lantus παρέχει σταθερή παροχή ινσουλίνης για περίπου 24 ώρες, συμβάλλοντας στη μείωση των διακυμάνσεων της γλυκόζης στο αίμα και στη μείωση του κινδύνου επιπλοκών που σχετίζονται με τον διαβήτη.
Πολλές μεγάλες κλινικές δοκιμές έχουν αποδείξει ότι η ινσουλίνη γλαργίνη παρέχει έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα συγκρίσιμο ή καλύτερο από την ινσουλίνη NPH (γνωστή και ως ινσουλίνη ισοφάνη), ενώ παράλληλα προκαλεί λιγότερα επεισόδια νυχτερινής υπογλυκαιμίας.
Πώς δρα το φάρμακο Lantus (ινσουλίνη γλαργίνη)
Η ινσουλίνη γλαργίνη διαφέρει από την ανθρώπινη ινσουλίνη λόγω μικρών αλλαγών στη δομή των αμινοξέων της.
Αφού κάνετε την ένεση με το Lantus στον λιπώδη ιστό κάτω από το δέρμα σας, αυτό το όξινο διάλυμα γίνεται ουδέτερο. Στον ιστό σχηματίζονται μικροσκοπικά μικροϊζήματα ινσουλίνης, και τα μόρια ινσουλίνης διαλύονται αργά από αυτές τις αποθέσεις σε διάστημα περίπου 24 ωρών.
Η απελευθερωμένη ινσουλίνη συνδέεται με τους υποδοχείς ινσουλίνης σε όλο το σώμα και προκαλεί διάφορες σημαντικές επιδράσεις:
- αυξάνει την πρόσληψη γλυκόζης από τα μυϊκά και λιπώδη κύτταρα
- καταστέλλει την παραγωγή γλυκόζης από το ήπαρ
- μειώνει τη διάσπαση του λίπους
- προάγει τη σύνθεση πρωτεϊνών
- μειώνει σταθερά τη γλυκόζη του αίματος.
Η παρατεταμένη και σταθερή απελευθέρωση ινσουλίνης είναι η αιτία τόσο της αποτελεσματικότητας του Lantus όσο και πολλών από τις παρενέργειές του.
Παρενέργειες του φαρμάκου Lantus (ινσουλίνη γλαργίνη)
Αν και το φάρμακο Lantus έχει εξαιρετικό ιστορικό ασφάλειας και έχει βοηθήσει εκατομμύρια ανθρώπους να διαχειριστούν τον διαβήτη, εξακολουθεί να ενέχει κίνδυνο παρενεργειών. Οι περισσότερες παρενέργειες είναι ήπιες και αντιμετωπίσιμες, ενώ μερικές παρενέργειες μπορεί να γίνουν σοβαρές αν δεν αναγνωριστούν και αντιμετωπιστούν έγκαιρα.
Συχνές παρενέργειες του Lantus είναι:
- Υπογλυκαιμία (χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα)
- Αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης
- Αύξηση βάρους
- Οίδημα (περιφερικό οίδημα)
- Αλλεργικές δερματικές αντιδράσεις
- Λιποδυστροφία στα σημεία ένεσης
- Κνησμός
- Δερματικό εξάνθημα
- Πόνος στο σημείο της ένεσης.
Λιγότερο συχνές αλλά δυνητικά σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες του Lantus είναι:
- Σοβαρή υπογλυκαιμία
- Σοβαρή αλλεργική αντίδραση (αναφυλαξία)
- Χαμηλά επίπεδα καλίου (υποκαλιαιμία)
- Γενικευμένο οίδημα
- Επιδείνωση της καρδιακής ανεπάρκειας όταν το Lantus χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με φάρμακα της κατηγορίας των θειαζολιδινοδιόνων.
Στη συνέχεια, εξηγούμε τις παρενέργειες και σας καθοδηγούμε σχετικά με τον τρόπο αποφυγής ή μείωσής τους.
1. Υπογλυκαιμία
Η υπογλυκαιμία είναι η πιο συχνή παρενέργεια κάθε προϊόντος ινσουλίνης, συμπεριλαμβανομένου του Lantus (ινσουλίνη γλαργίνη).
Η ινσουλίνη μειώνει τη γλυκόζη του αίματος μεταφέροντας τη γλυκόζη από την κυκλοφορία του αίματος στους ιστούς του σώματος, ενώ ταυτόχρονα μειώνει την παραγωγή γλυκόζης από το ήπαρ. Εάν η δράση της ινσουλίνης υπερβαίνει την παροχή γλυκόζης από τον οργανισμό μας, το σάκχαρο του αίματος πέφτει κάτω από τα φυσιολογικά όρια.
Υπάρχουν διάφορες καταστάσεις που αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης υπογλυκαιμίας:
- η χορήγηση υπερβολικής δόσης ινσουλίνης
- η παράλειψη γευμάτων
- η καθυστέρηση των γευμάτων
- η άσκηση περισσότερο από το συνηθισμένο
- η κατανάλωση αλκοόλ
- η νεφρική νόσος
- η ηπατική νόσος.
Επειδή το φάρμακο Lantus δρα συνεχώς καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, η υπογλυκαιμία μπορεί να εμφανιστεί ανά πάσα στιγμή, ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Τα άτομα με διαβήτη τύπου 1 παρουσιάζουν σοβαρή υπογλυκαιμία συχνότερα από τα άτομα με διαβήτη τύπου 2.
Μπορείτε να μειώσετε τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας με τους εξής τρόπους:
- ελέγχοντας τακτικά τη γλυκόζη του αίματος
- καταναλώνοντας τα γεύματα σε σταθερά χρονικά διαστήματα
- αποφεύγοντας την τυχαία λήψη διπλής δόσης
- προσαρμόζοντας τη δόση της ινσουλίνης πριν από παρατεταμένη άσκηση
- έχοντας πάντα μαζί σας γλυκόζη ταχείας δράσης
- περιορίζοντας την κατανάλωση αλκοόλ
- να αναγνωρίζετε τα πρώιμα προειδοποιητικά σημάδια, όπως εφίδρωση, ρίγη, πείνα, σύγχυση, ζάλη ή ταχυκαρδία.
2. Αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης
Κάθε ένεση ινσουλίνης προκαλεί μικρή βλάβη στους ιστούς. Το ανοσοποιητικό σας σύστημα αντιδρά στη διάτρηση της βελόνας και στο διάλυμα ινσουλίνης που εγχέεται με προσωρινή φλεγμονή.
Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:
- ερυθρότητα του δέρματος
- πρήξιμο
- πόνο
- κνησμό
- μώλωπες.
Οι περισσότερες αντιδράσεις είναι ήπιες και υποχωρούν μέσα σε λίγες ημέρες.
Μπορείτε να μειώσετε αυτές τις αντιδράσεις:
- αλλάζοντας τα σημεία ένεσης κάθε μέρα
- τη χρήση της σωστής τεχνικής ένεσης
- τη χρήση νέας βελόνας για κάθε ένεση
- το να αφήνετε την ινσουλίνη που βρίσκεται στο ψυγείο να φτάσει σε θερμοκρασία δωματίου πριν από την ένεση
- την αποφυγή κατεστραμμένου ή μολυσμένου δέρματος.
3. Αύξηση βάρους
Διάφοροι βιολογικοί μηχανισμοί συμβάλλουν στην αύξηση του βάρους.
Όταν βελτιώνεται ο έλεγχος της γλυκόζης στο αίμα, το σώμα σας χάνει λιγότερη γλυκόζη μέσω των ούρων, επιτρέποντάς σας να διατηρείτε περισσότερες θερμίδες. Η ινσουλίνη επίσης προάγει την αποθήκευση λίπους, ενώ μειώνει τη διάσπασή του. Ο καλύτερος έλεγχος του σακχάρου στο αίμα συχνά βελτιώνει την όρεξη, οδηγώντας ορισμένα άτομα να καταναλώνουν περισσότερες θερμίδες.
Η επαναλαμβανόμενη αντιμετώπιση της υπογλυκαιμίας με ζαχαρούχα τρόφιμα μπορεί να αυξήσει περαιτέρω την πρόσληψη θερμίδων.
Μπορείτε να αποτρέψετε την αύξηση βάρους:
- ακολουθώντας ένα ισορροπημένο πρόγραμμα διατροφής
- αποφεύγοντας περιττά σνακ μετά τη διόρθωση της χαμηλής γλυκόζης στο αίμα
- ασκούμενοι τακτικά
- παρακολουθείτε το σωματικό σας βάρος
- συζητάτε θέματα διατροφής με έναν διαιτολόγο.
4. Περιφερικό οίδημα
Η ινσουλίνη προάγει την κατακράτηση νατρίου από τα νεφρά. Η αυξημένη ποσότητα νατρίου αναγκάζει τον οργανισμό να κατακρατήσει νερό, προκαλώντας οίδημα, ειδικά στους αστραγάλους και τα πόδια.
Η ταχεία βελτίωση του ελέγχου της γλυκόζης στο αίμα μεταβάλλει επίσης την ισορροπία των υγρών σε ολόκληρο τον οργανισμό.
Το περιφερικό οίδημα εμφανίζεται σε περίπου 1% έως 3% των ατόμων που χρησιμοποιούν το φάρμακο Lantus.
Μπορείτε να μειώσετε το οίδημα με τους εξής τρόπους:
- μειώνοντας την ποσότητα νατρίου (αλατιού) που καταναλώνετε
- διατηρώντας τη σωματική σας δραστηριότητα
- υψώνοντας τα πόδια σας όταν χρειάζεται
- ενημερώνοντας τον γιατρό σας εάν το οίδημα επιδεινωθεί ή εξαπλωθεί.
Το επίμονο οίδημα απαιτεί ιατρική αξιολόγηση, καθώς καρδιακές, νεφρικές ή ηπατικές παθήσεις μπορεί επίσης να συμβάλλουν στην πρόκληση οιδήματος.
5. Λιποδυστροφία
Οι επαναλαμβανόμενες ενέσεις στην ίδια θέση αλλοιώνουν τον τοπικό λιπώδη ιστό.
Μπορούν να αναπτυχθούν δύο μορφές:
- λιπουπερτροφία (λιπώδεις όζοι)
- λιποατροφία (απώλεια λίπους).
Η ενέσιμη ινσουλίνη ενδέχεται να απορροφηθεί με απρόβλεπτο τρόπο από τον κατεστραμμένο ιστό, αυξάνοντας τη διακύμανση της γλυκόζης στο αίμα.
Τα σύγχρονα ανάλογα ινσουλίνης προκαλούν λιποδυστροφία λιγότερο συχνά από τα παλαιότερα προϊόντα ινσουλίνης.
Μελέτες εκτιμούν ότι η λιπουπερτροφία εμφανίζεται σε περίπου 20% έως πάνω από 50% των μακροχρόνιων χρηστών ινσουλίνης, ιδιαίτερα μεταξύ ατόμων που κάνουν επανειλημμένα ενέσεις στις ίδιες περιοχές.
Μπορείτε να προλάβετε τη λιποδυστροφία:
- εναλλάσσοντας τα σημεία ένεσης
- αποφεύγοντας την ένεση σε υπάρχοντα εξογκώματα
- εξετάζοντας τακτικά τις περιοχές ένεσης
- τη χρήση της σωστής τεχνικής ένεσης.
6. Δερματικό εξάνθημα και κνησμός
Το δερματικό εξάνθημα και ο κνησμός συνήθως οφείλονται σε ήπια ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος ή σε τοπικό ερεθισμό του δέρματος μετά τις ενέσεις.
Το ξηρό δέρμα και οι επαναλαμβανόμενες παρακεντήσεις με βελόνα ενδέχεται να επιδεινώσουν τα συμπτώματα.
7. Χαμηλά επίπεδα καλίου (υποκαλιαιμία)
Η ινσουλίνη διεγείρει τη μετακίνηση του καλίου από την κυκλοφορία του αίματος προς τα κύτταρα.
Οι συγκεντρώσεις καλίου στο αίμα ενδέχεται να μειωθούν, ιδίως εάν έχετε ήδη χαμηλά επίπεδα καλίου ή λαμβάνετε διουρητικά φάρμακα.
Η σοβαρή υποκαλιαιμία μπορεί να επηρεάσει τη φυσιολογική λειτουργία των μυών και της καρδιάς.
Η κλινικά σημαντική υποκαλιαιμία είναι σπάνια και εμφανίζεται σε λιγότερο από 1% των ασθενών κατά τη διάρκεια της συνήθους θεραπείας. Ο κίνδυνος αυξάνεται σε νοσηλευόμενους ασθενείς ή κατά τη διάρκεια εντατικής θεραπείας με ινσουλίνη.
8. Η καρδιακή ανεπάρκεια επιδεινώνεται όταν λαμβάνετε επίσης φάρμακα της κατηγορίας των θειαζολιδινοδιόνων
Τα φάρμακα της κατηγορίας των θειαζολιδινοδιόνων, όπως η πιογλιταζόνη και η ροσιγλιταζόνη, αυξάνουν την κατακράτηση υγρών. Η ινσουλίνη επίσης προάγει την κατακράτηση νατρίου.
Όταν τα δύο φάρμακα χρησιμοποιούνται μαζί, η συσσώρευση υγρών μπορεί να επιδεινώσει την υπάρχουσα καρδιακή ανεπάρκεια.
Discussion about this post