Μελάνωμα του βλεννογόνου

Σταδιοποίηση μελανώματος του βλεννογόνου

Η σταδιοποίηση για την εξέλιξη του μελανώματος του βλεννογόνου είναι ασαφής λόγω του πόσο σπάνιος είναι αυτός ο τύπος μελανώματος. Τα ποσοστά σταδιοποίησης και επιβίωσης ποικίλλουν ανάλογα με τη θέση του μελανώματος του βλεννογόνου. Οι θέσεις για τα στάδια της νόσου και τα ποσοστά επιβίωσης αναλύονται σε τρεις κύριους τύπους: μελάνωμα κεφαλής και τραχήλου, αιδοίου και κολπικού μελάνωμα και μελάνωμα του πρωκτικού βλεννογόνου.

Η σταδιοποίηση για το μελάνωμα του βλεννογόνου της κεφαλής και του τραχήλου καθώς και για τα μελανώματα του αιδοίου χρησιμοποιεί την ταξινόμηση AJCC-TNM (Η Αμερικανική Κοινή Επιτροπή για τον Καρκίνο — Όγκος, Κόμβος και Μετάσταση).

Τα στάδια AJCC-TNM για το μελάνωμα του βλεννογόνου της κεφαλής και του τραχήλου και του αιδοίου είναι τα εξής:

• Τ3: Νόσος του βλεννογόνου
• T4A: Μέτρια προχωρημένη νόσος. ο όγκος περιλαμβάνει τον χόνδρο, τον βαθύ μαλακό ιστό ή το υπερκείμενο δέρμα
• T4B: Πολύ προχωρημένη νόσος. Ο όγκος περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα:
  • εγκέφαλος
  • μήνιγγα
  • βάση του κρανίου
  • κατώτερα κρανιακά νεύρα (IX, X, XI, XII)
  • χώρος μαστήρα
  • καρωτίδα
  • προσπονδυλικός χώρος
  • μεσοθωρακικές δομές

Το κολπικό μελάνωμα και το μελάνωμα του πρωκτικού βλεννογόνου δεν έχουν συγκεκριμένο σύστημα σταδιοποίησης. Εξαιτίας αυτού, χρησιμοποιείται ένα βασικό σύστημα ταξινόμησης κλινικών σταδίων για αυτούς τους τύπους μελανώματος του βλεννογόνου. Αυτό το κλινικό σύστημα σταδιοποίησης έχει ως εξής:

• Στάδιο 1: Η νόσος παραμένει εντοπισμένη.
• Στάδιο 2: Εμπλέκονται κόμβοι στην περιοχή ή την περιοχή γύρω από τη νόσο.
• Στάδιο 3: Η νόσος γίνεται μεταστατική και αφορά απομακρυσμένες περιοχές και όργανα.

Ρυθμός επιβίωσης

Το ποσοστό επιβίωσης του μελανώματος του βλεννογόνου βασίζεται σε αυτά που επιβιώνουν τουλάχιστον 5 χρόνια μετά τη διάγνωσή τους. Το ποσοστό επιβίωσης ποικίλλει επίσης ανάλογα με τη θέση του μελανώματος του βλεννογόνου.

Τα κατά προσέγγιση ποσοστά 5ετούς επιβίωσης αναλύονται ανά τοποθεσία ως εξής:

• κεφάλι και λαιμός: 12–30 τοις εκατό
• αιδοίο: 24–77 τοις εκατό
• κολπικό: 5–25 τοις εκατό
• πρωκτικός: 20 τοις εκατό

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Τα συμπτώματα του μελανώματος του βλεννογόνου ποικίλλουν ανάλογα με το πού βρίσκονται. Ορισμένα συμπτώματα συχνά διαγιγνώσκονται εσφαλμένα ως άλλες καταστάσεις. Για παράδειγμα, το μελάνωμα του βλεννογόνου του πρωκτού μπορεί να διαγνωστεί λανθασμένα ως αιμορροΐδες επειδή τα συμπτώματα είναι ίδια ή πολύ παρόμοια.

Μερικά συμπτώματα του μελανώματος του βλεννογόνου μπορεί να περιλαμβάνουν:

• περιοχές του κεφαλιού και του λαιμού — αιμορραγία από τη μύτη, αιμορραγικό εξόγκωμα, έλκη, απώλεια της όσφρησης, ρινική απόφραξη, αποχρωματισμένη περιοχή στο στόμα, οδοντοστοιχίες που σταματούν να εφαρμόζουν σωστά
• περιοχές του πρωκτού ή του ορθού — αιμορραγία, πόνος στην περιοχή, διάρροια, δυσκοιλιότητα, μάζα που υπάρχει
• κολπικές περιοχές — αποχρωματισμός του αιδοίου, αιμορραγία, κνησμός, πόνος κατά την επαφή ή λίγο μετά, έκκριμα, αισθητή μάζα

Ποιες είναι οι αιτίες;

Το μελάνωμα του βλεννογόνου δεν προκαλείται από την έκθεση σε ακτίνες UV όπως άλλα μελανώματα. Τα περισσότερα άτομα με μελάνωμα του βλεννογόνου είναι άνω των 65 ετών και ο κίνδυνος αυξάνεται όσο αυξάνεται η ηλικία. Η συγκεκριμένη αιτία είναι ακόμα άγνωστη καθώς αυτός ο τύπος μελανώματος είναι σπάνιος. Ωστόσο, υπάρχουν παράγοντες κινδύνου που μπορεί να οδηγήσουν σε μελάνωμα του βλεννογόνου, αλλά ακόμη και αυτοί δεν είναι σίγουροι. Όπως και τα συμπτώματα, οι πιθανοί παράγοντες κινδύνου ποικίλλουν ανάλογα με την περιοχή όπου υπάρχει το μελάνωμα του βλεννογόνου. Μερικοί πιθανοί παράγοντες κινδύνου για μελάνωμα του βλεννογόνου μπορεί να περιλαμβάνουν:

Στις περιοχές μέσα ή κοντά στο στόμα:

• οδοντοστοιχίες που δεν εφαρμόζουν σωστά
• κάπνισμα
• καρκινογόνες ουσίες στο περιβάλλον που έχουν εισπνευστεί ή καταποθεί

Στην περιοχή του αιδοίου ή του κόλπου:

• γενεσιολογία
• ιούς
• χημικά ερεθιστικά
• χρόνια φλεγμονώδη νόσο

Στην περιοχή του ορθού ή του πρωκτού:

• HIV ή ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, αυτοί είναι πιθανοί παράγοντες κινδύνου και οι επιστήμονες εξακολουθούν να προσπαθούν να βρουν τη συγκεκριμένη αιτία του μελανώματος του βλεννογόνου.

Επιλογές θεραπείας

Η κύρια θεραπευτική επιλογή είναι η χειρουργική επέμβαση. Η χειρουργική επέμβαση θα αφαιρούσε την ανώμαλη περιοχή ή τα κύτταρα που περιέχουν το μελάνωμα. Για να βεβαιωθείτε ότι το μελάνωμα δεν θα επιστρέψει, η ιατρική σας ομάδα μπορεί να συστήσει ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία. Μπορούν επίσης να συστήσουν συνδυασμό και των δύο μετά την επέμβαση.

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το μελάνωμα βρίσκεται σε μια περιοχή ή σε ένα ζωτικό όργανο όπου δεν μπορεί να αφαιρεθεί χειρουργικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το μελάνωμά σας μπορεί να αντιμετωπιστεί με ακτινοβολία, χημειοθεραπεία ή και τα δύο χωρίς χειρουργική επέμβαση.

Επιπλοκές

Η πρωταρχική επιπλοκή του μελανώματος του βλεννογόνου εμφανίζεται όταν μετακινείται στο μακρινό στάδιο της μετάστασης. Σε αυτό το στάδιο, υπάρχουν πολύ λίγες διαθέσιμες θεραπευτικές επιλογές. Το ποσοστό επιβίωσης γίνεται επίσης πολύ χαμηλό. Άλλες επιπλοκές οφείλονται στην έλλειψη έγκαιρης ανίχνευσης και διάγνωσης. Αυτοί οι παράγοντες το καθιστούν μια επιθετική μορφή μελανώματος.

Υπάρχουν επίσης επιπλοκές από τις θεραπευτικές επιλογές. Αυτές περιλαμβάνουν τις κοινές πιθανές επιπλοκές που έχετε από οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία. Φροντίστε να συζητήσετε τις επιπλοκές και τις παρενέργειες με το γιατρό σας προτού υποβληθείτε σε οποιοδήποτε σχέδιο θεραπείας.

Takeaway και outlook

Το μελάνωμα του βλεννογόνου θεωρείται μια επιθετική μορφή μελανώματος. Θεωρείται επιθετικό γιατί συνήθως δεν ανακαλύπτεται μέχρι να είναι ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Μέχρι να εισέλθει στα προχωρημένα στάδια, οι θεραπευτικές επιλογές είναι περιορισμένες. Επίσης συνήθως κινείται σε μετάσταση αμέσως μετά τη διάγνωση. Ως εκ τούτου, οι προοπτικές για τη διάγνωση του μελανώματος του βλεννογόνου είναι φτωχές. Ωστόσο, όσο νωρίτερα διαγνωστεί, τόσο καλύτερο αποτέλεσμα και ποσοστό επιβίωσης μπορεί να έχετε.

Φροντίστε να κάνετε τακτικές ιατρικές εξετάσεις. Επίσης, ενημερώστε το γιατρό σας για τυχόν αλλαγές ή ανησυχίες που έχετε μόλις προκύψουν. Μελέτες και πειραματικές θεραπείες αναπτύσσονται τακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η νωρίτερη ανίχνευση μπορεί να καταστεί δυνατή. Μπορεί επίσης να καταστούν διαθέσιμες νέες θεραπευτικές επιλογές.