Όταν έχετε σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ), η επιλογή ενός φαρμάκου που τροποποιεί τη νόσο είναι μια μεγάλη απόφαση. Αυτά τα ισχυρά φάρμακα μπορούν να προσφέρουν σημαντικά οφέλη, αλλά όχι χωρίς σοβαρούς κινδύνους.
Πολλά από τα πιο κοινά φάρμακα τροποποίησης της νόσου που χρησιμοποιούνται για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, για παράδειγμα, μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο το ανοσοποιητικό σύστημα και να προκαλέσουν σε άτομα που έχουν μολυνθεί από τον ιό John Cunningham (JCV) να αναπτύξουν προοδευτική πολυεστιακή λευκοεγκεφαλοπάθεια (PML).
Ο JCV είναι ένας πολύ κοινός ιός που επηρεάζει πάνω από το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού. Ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις δεν προκαλεί παρενέργειες, για ορισμένα άτομα που έχουν προσβληθεί από σκλήρυνση κατά πλάκας, μπορεί να οδηγήσει σε PML. Το PML είναι μια εξουθενωτική ασθένεια που εμφανίζεται όταν το JCV μολύνει τη λευκή ουσία στον εγκέφαλο και επιτίθεται στην προστατευτική επικάλυψη μυελίνης γύρω από τα νευρικά κύτταρα. Μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές νευρολογικές αναπηρίες, ακόμα και σε θάνατο.
Γνωρίζουν τα άτομα που παίρνουν αυτά τα φάρμακα τον κίνδυνο εμφάνισης PML πριν ξεκινήσουν τη θεραπεία ή ακόμη και γνωρίζουν τι είναι η PML;
Μια έρευνα της Healthline σε 1.715 άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας αποκάλυψε ότι λιγότεροι από τους μισούς γνώριζαν τόσο τον JCV όσο και τον PML.
Μεταξύ εκείνων που γνώριζαν για το JCV, σχεδόν το 60 τοις εκατό υποτίμησε πόσο συνηθισμένο είναι.
![](https://i0.wp.com/images-prod.healthline.com/hlcmsresource/images/topic_centers/multiple_sclerosis/ms_jvc_smaller.jpg?w=1155&h=23167)
Τι είναι το JCV και το PML;
Το JCV είναι αρκετά κοινό. Στην πραγματικότητα, περίπου ο μισός πληθυσμός το έχει. Οι περισσότεροι δεν θα μάθουν ποτέ, γιατί το ανοσοποιητικό μας σύστημα κρατά τον ιό υπό έλεγχο.
Όταν ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα επιτρέπει στο JCV να γίνει ενεργό, μπορεί να οδηγήσει σε PML, μια απειλητική για τη ζωή απομυελινωτική νόσο του εγκεφάλου. Το PML έχει ποσοστό θνησιμότητας ίσο
Κατανόηση του JCV και του κινδύνου για τα άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας »
Ο κίνδυνος PML είναι χαμηλός στον γενικό πληθυσμό. Αν και ακόμη μικρός, ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος εάν χρησιμοποιείτε ανοσοκατασταλτικά φάρμακα.
Επί του παρόντος, υπάρχουν 14 φάρμακα που τροποποιούν τη νόσο που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία των υποτροπιάζουσες μορφές σκλήρυνσης κατά πλάκας. Τα τρία αναφέρουν την PML ως πιθανή παρενέργεια. Μπορείτε να συνδέσετε τις πληροφορίες φαρμάκου και τις προειδοποιήσεις από τους κατασκευαστές φαρμάκων για περισσότερες πληροφορίες:
- Gilenya (fingolimod), ένα από του στόματος φάρμακο
-
Tecfidera (φουμαρικός διμεθυλεστέρας), ένα από του στόματος φάρμακο
- Tysabri (natalizumab), το οποίο χορηγείται με έγχυση
Πώς μπορείτε να μάθετε τον κίνδυνο σας;
Μια εξέταση αίματος μπορεί να καθορίσει εάν έχετε αντισώματα JCV, τα οποία μπορούν να σας βοηθήσουν να εκτιμήσετε τον κίνδυνο ανάπτυξης PML. Ωστόσο, είναι πιθανά ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα. Επιπλέον, μπορείτε να αποκτήσετε τη μόλυνση οποιαδήποτε στιγμή χωρίς να το καταλάβετε.
Περίπου το ένα τρίτο των ατόμων που συμμετείχαν στην έρευνα Healthline έχουν ελεγχθεί για JCV. Από αυτούς που λαμβάνουν Tecfidera ή Tysabri, το 68 τοις εκατό έχουν ελεγχθεί για JCV, με το 45 τοις εκατό από αυτούς να είναι θετικοί.
Ο νευρολόγος Bruce Silverman, DO, FACN, διευθυντής της γραμμής υπηρεσίας Neurosciences στο νοσοκομείο Ascension St. John Providence-Park στο Μίσιγκαν, είπε στο Healthline ότι το πρόβλημα ήρθε για πρώτη φορά στο φως με την κυκλοφορία του Tysabri.
«Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι με την ισχυρή ανταπόκριση που προσέφερε το φάρμακο στους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας», είπε.
Στη συνέχεια, τρεις ασθενείς κλινικών δοκιμών ανέπτυξαν PML, δύο θανάσιμα. Ο κατασκευαστής έβγαλε το φάρμακο το 2005.
Διαπιστώθηκε ότι ο κίνδυνος PML ήταν μεγαλύτερος σε άτομα που έπαιρναν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα πριν ή σε συνδυασμό με το Tysabri, εξήγησε ο Silverman.
Το φάρμακο επαναξιολογήθηκε και επέστρεψε στην αγορά το 2006. Τελικά, τα Gilenya και Tecfidera εγκρίθηκαν επίσης για τη θεραπεία της ΣΚΠ.
«Και τα δύο έχουν το ίδιο πιθανό πρόβλημα που σχετίζεται με την PML», είπε ο Silverman. «Μπορεί να συμβεί με οποιοδήποτε ανοσοκατασταλτικό φάρμακο. Εμείς οι κλινικοί γιατροί πρέπει να μιλήσουμε με τους ασθενείς για αυτό το θέμα και να παρακολουθούμε στενά όσους κινδυνεύουν να αναπτύξουν PML».
Ο Silverman είπε ότι δεν υπάρχουν πραγματικές οδηγίες για την παρακολούθηση ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας που χρησιμοποιούν αυτά τα φάρμακα. Πραγματοποιεί απεικονιστικές εξετάσεις και εξετάσεις αντισωμάτων JCV τουλάχιστον μία φορά το χρόνο και παρακολουθεί στενά τους ασθενείς που τις λαμβάνουν.
Η γνώση είναι δύναμη
Από αυτούς που λαμβάνουν Tecfidera ή Tysabri, το 66 τοις εκατό γνωρίζουν τον κίνδυνο. Γιατί επιλέγουν αυτά τα φάρμακα;
Ο Silverman προτείνει ότι ο κύριος λόγος είναι η αποτελεσματικότητα.
«Τα αρχικά φάρμακα που τροποποιούν τη νόσο πιθανώς βελτιώνουν το ποσοστό υποτροπής κατά περίπου 35 έως 40 τοις εκατό. Με αυτά τα φάρμακα, το όφελος μπορεί να είναι περίπου 50 έως 55 τοις εκατό ή περισσότερο. Ο Tysabri μπορεί να είναι ακόμη λίγο πιο ψηλά», είπε.
«Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν αυτή την ασθένεια είναι σχετικά νέοι και δραστήριοι στη ζωή», συνέχισε. «Θέλουν την πιο ισχυρή απόκριση, επομένως επιλέγουν ένα φάρμακο που θα τους προσφέρει αυτό το είδος προστασίας. Είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν για να το κάνουν».
Γιατί κάποιοι παίρνουν το ρίσκο
Η Desiree Parker, 38, από το Williamsburg της Βιρτζίνια, διαγνώστηκε με υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα σκλήρυνση κατά πλάκας το 2013. Αρχικά επέλεξε το Copaxone, αλλά άλλαξε στο Tecfidera νωρίτερα φέτος.
«Ξέρω τι είναι η PML και καταλαβαίνω τον αυξημένο κίνδυνο κατά τη χρήση αυτού του φαρμάκου, τη γνώση που πήρα από τη συζήτηση με τον νευρολόγο μου και από την ανάγνωση για το φάρμακο μόνη μου», είπε.
«Το επέλεξα για διάφορους λόγους, ο πρωταρχικός ήταν ότι δεν ήταν ένεση ή έγχυση. Είχα πολλά προβλήματα με την αυτο-ένεση και το είχα βαρεθεί. Ήθελα ένα από του στόματος φάρμακο με τον χαμηλότερο κίνδυνο και τις πιο διαχειρίσιμες παρενέργειες».
Πριν πάρει το Tecfidera, ο Parker ήταν αρνητικός για αντισώματα JCV.
«Ξέρω ότι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα εκτεθώ στον ιό, και συνεπώς την πιθανότητα PML, στο μέλλον. Αν είχα βγει θετικός, πιθανότατα θα επέλεγα ένα από τα από του στόματος φάρμακα, αν και θα ανησυχούσα περισσότερο για αυτόν τον κίνδυνο», εξήγησε η Parker.
«Ο νευρώνας μου είπε ότι μόνο όταν παθαίνεις λεμφοπενία – χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια – διατρέχεις τον υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξεις PML εάν έχεις μολυνθεί. Έτσι, με ενδιαφέρει πραγματικά περισσότερο να το παρακολουθώ παρά να κάνω συνεχώς τεστ για τον ιό», είπε.
Η Parker ανησυχεί για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις που μπορεί να έχει η Tecfidera στο σώμα της, αλλά ανησυχεί περισσότερο για την επιβράδυνση της εξέλιξης της νόσου.
Η Vix Edwards από το Nuneaton, Warwickshire, UK, διαγνώστηκε με υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα σκλήρυνση κατά πλάκας το 2010. Μόλις 18 μήνες αργότερα, η διάγνωσή της άλλαξε σε δευτερογενή-προϊούσα ΣΚΠ με υποτροπές. Δοκίμασε το Copaxone και το Rebif, αλλά συνέχισε να υποτροπιάζει τουλάχιστον μία φορά το μήνα.
Μετά από πολλή σκέψη, μεταπήδησε στο Tysabri. Έμαθε για τον κίνδυνο PML από τη νοσοκόμα της με ΣΚΠ, η οποία την εξήγησε με μεγάλη λεπτομέρεια στο τηλέφωνο, ξανά αυτοπροσώπως και μέσω ταχυδρομείου.
«Δεν ανησυχώ υπερβολικά για το PML, κυρίως επειδή οι πιθανότητες να κολλήσω είναι πολύ λιγότερες από τις πιθανότητες να υποτροπιάσω χωρίς το Tysabri», είπε ο Edwards στο Healthline.
Μέχρι σήμερα, έχει κάνει 50 εγχύσεις χωρίς υποτροπή.
Σύμφωνα με την Edwards, μπορεί να μην είναι στάνταρ σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά ελέγχεται για JCV κάθε έξι μήνες.
Περιθωριο ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ
Ο Πάρκερ και ο Έντουαρντς πιστώνουν στους γιατρούς τους ότι τους παρείχαν τις απαραίτητες πληροφορίες πριν ξεκινήσουν τα ναρκωτικά. Αυτό δεν ισχύει για όλους.
Πάνω από το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων λαμβάνουν ένα φάρμακο που αυξάνει τον κίνδυνο PML. Το ένα τρίτο από αυτούς δεν γνωρίζουν ή είναι παραπληροφορημένοι για τους κινδύνους.
«Αυτό είναι ακατανόητο», είπε ο Σίλβερμαν. «Από όλες τις εκτιμήσεις, αυτά τα φάρμακα είναι μεγάλα όπλα με υψηλό κίνδυνο. Το να κοιτάς το PML είναι ένα άβολο μέρος. Θα ένιωθα πολύ, πολύ συμβιβασμένος αν δεν είχα μια μακρά συζήτηση με έναν ασθενή σχετικά με τα πιθανά οφέλη και τους κινδύνους που σχετίζονται με τη χρήση τους.»
Η Parker πιστεύει ότι οι ασθενείς θα πρέπει επίσης να διεξάγουν τη δική τους έρευνα για κάθε επιλογή θεραπείας και να αποφασίζουν για τα πιο σημαντικά κριτήρια επιλογής.
Ο Silverman συμφωνεί, αλλά τονίζει την ανάγκη αναζήτησης αξιόπιστων πηγών όταν κάνετε έρευνα στο διαδίκτυο.
Ενθαρρύνει την ενεργό συμμετοχή σε ομάδες υποστήριξης όπως η National MS Society, ειδικά σε τοπικές συναντήσεις κεφαλαίων πρόσωπο με πρόσωπο.
«Βοηθούν στη διάδοση καλών πληροφοριών που μπορούν να καθοδηγήσουν τους ασθενείς στο να κάνουν τις σωστές ερωτήσεις στους γιατρούς τους», είπε ο Silverman.
Discussion about this post