Τα άτομα υψηλού κινδύνου που περπατούσαν τακτικά είδαν καθυστέρηση στη γνωστική έκπτωση έως και 7 χρόνια.
Τα άτομα με νόσο Αλτσχάιμερ αντιμετωπίζουν συνήθως γνωστικές προκλήσεις, όπως απώλεια μνήμης και δυσκολία στην επικοινωνία, και η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, η τακτική σωματική δραστηριότητα μπορεί να βοηθήσει στην επιβράδυνση αυτής της εξέλιξης.
Σε μια μελέτη παρατήρησης σε άτομα που διατρέχουν κίνδυνο για τη νόσο Αλτσχάιμερ, οι ερευνητές διαπίστωσαν μια σχέση μεταξύ του περπατήματος μεταξύ 3.000 και 5.000 βημάτων την ημέρα με μια τριετή καθυστέρηση στη γνωστική παρακμή, σε σύγκριση με τα άτομα που κάνουν καθιστική ζωή. Για τα άτομα που περπατούσαν μεταξύ 5.000 και 7.500 βημάτων την ημέρα, η καθυστέρηση φάνηκε να διαρκεί ακόμη περισσότερο: επτά χρόνια. Ο νευρολόγος συμπεριφοράς Jasmeer Chhatwal της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ και οι συνεργάτες του ανέφεραν τα ευρήματα αυτά στο περιοδικό Nature Medicine.
Ο Chhatwal λέει ότι αυτή η συσχέτιση πρέπει ακόμη να ελεγχθεί σε κλινική δοκιμή, αλλά τα αποτελέσματα της ομάδας του υποδεικνύουν κάτι σημαντικό. Η ποιότητα ζωής των ατόμων με νόσο Αλτσχάιμερ και των οικογενειών τους συχνά πέφτει κατακόρυφα στο μεταγενέστερο στάδιο της νόσου. Λέει: Εάν η νόσος μπορεί να καθυστερήσει, αυτό μπορεί να έχει πολύ μεγάλο αντίκτυπο στη ζωή των ανθρώπων.
Η Deborah Barnes, επιδημιολόγος που μελετά την άνοια στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο και η οποία δεν συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα, λέει: Προηγούμενες μελέτες έχουν αναφέρει συνδέσεις μεταξύ της σωματικής δραστηριότητας και της καθυστερημένης εξέλιξης της νόσου Αλτσχάιμερ. Όμως αυτή η νέα μελέτη προσδιορίζει τον συγκεκριμένο αριθμό βημάτων στον οποίο αρχίζουν να εμφανίζονται τα οφέλη.
Η ομάδα του Chhatwal ανέφερε μια σύνδεση μεταξύ της άσκησης και της μειωμένης συσσώρευσης πρωτεϊνών που σχετίζονται με τη νόσο του Alzheimer στον εγκέφαλο. Ο Barnes λέει ότι αυτός ο μηχανισμός βοηθά να εξηγηθεί πώς η σωματική δραστηριότητα μπορεί να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου.
Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι η πιο κοινή μορφή άνοιας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η άνοια εμφανίζεται σε περισσότερα από 6 εκατομμύρια άτομα και ο αριθμός των ασθενών αυξάνεται. Με τη γήρανση του πληθυσμού, οι επιστήμονες προβλέπουν ότι μέχρι το 2060, στις ΗΠΑ, περίπου 1 εκατομμύριο ενήλικες κάθε χρόνο θα εμφανίζουν άνοια, με αποτέλεσμα ο συνολικός αριθμός των περιπτώσεων να ανέλθει σε σχεδόν 14 εκατομμύρια. Προς το παρόν δεν υπάρχει θεραπεία. “Αλλά μπορεί να υπάρχουν πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν για να καθυστερήσουν ή να προλάβουν την εμφάνιση των συμπτωμάτων”, λέει ο Chhatwal.
Οι ερευνητές μελέτησαν περίπου 300 ενήλικες ηλικίας 50 έως 90 ετών, οι οποίοι δεν παρουσίαζαν γνωστικά προβλήματα κατά την έναρξη της μελέτης. Κατέγραψαν τις καθημερινές μετρήσεις βημάτων των συμμετεχόντων για μια εβδομάδα, εξέτασαν τις δεξιότητες σκέψης τους και σάρωσαν τον εγκέφαλό τους για να αναζητήσουν το αμυλοειδές βήτα – μια πρωτεΐνη που μπορεί να σηματοδοτεί την πρώιμη νόσο Αλτσχάιμερ.
Πολλοί άνθρωποι με αυτόν τον πρώιμο δείκτη φοβούνται την αναπόφευκτη γνωστική παρακμή, λέει ο Chhatwal, αλλά πολλοί άνθρωποι στην πραγματικότητα παραμένουν σταθεροί. Η ομάδα του ήθελε να κατανοήσει γιατί κάποιοι άνθρωποι τα καταφέρνουν καλύτερα από άλλους.
Για περίπου εννέα χρόνια, οι ερευνητές έδιναν ετησίως γνωστικά τεστ και επαναλαμβανόμενες σαρώσεις εγκεφάλου για τη μέτρηση του αμυλοειδούς βήτα και μιας άλλης πρωτεΐνης: της tau. Η ταυ συσσωρεύεται μετά το αμυλοειδές βήτα και αντανακλά την εξέλιξη της νόσου.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι τα άτομα που διατρέχουν κίνδυνο για τη νόσο Αλτσχάιμερ είχαν λιγότερη συσσώρευση tau εάν ήταν τουλάχιστον μέτρια σωματικά δραστήριοι, σε σύγκριση με εκείνους που περπατούσαν λιγότερα από 3.000 βήματα την ημέρα. Τα χαμηλότερα επίπεδα tau συνδέονταν με καλύτερη γνωστική λειτουργία. Όσοι περπατούσαν 3.000 έως 5.000 βήματα καθημερινά είχαν περίπου 40% λιγότερη γνωστική έκπτωση από τους συμμετέχοντες που έκαναν καθιστική ζωή.
“Το βασικό μήνυμα είναι ότι τα οφέλη εμφανίζονται μετά από μόλις 3.000 βήματα την ημέρα – περίπου 30 λεπτά περπάτημα”, λέει ο Barnes.
Ο Chhatwal ελπίζει ότι αυτά τα ευρήματα ενθαρρύνουν τα άτομα με υψηλό γενετικό κίνδυνο. Η σωματική δραστηριότητα μπορεί να βοηθήσει στην καθυστέρηση των συμπτωμάτων και ακόμη και μικρές ποσότητες κάνουν τη διαφορά.
Πηγές πληροφόρησης:
- Το περιοδικό Nature Medicine
- Επιστημονικές Ειδήσεις
Discussion about this post