Τι είναι το Vibrio parahaemolyticus

Το Vibrio parahaemolyticus είναι ένα gram αρνητικό εντερικό βακτήριο, από την ίδια οικογένεια που προκαλεί χολέρα. Αυτός ο τύπος βακτηρίου βρίσκεται άφθονα κατά μήκος των παράκτιων υδάτων σε όλο τον κόσμο.

Ποιες ασθένειες προκαλεί το Vibrio parahaemolyticus;

Το Vibrio parahaemolyticus είναι μια εντερική λοίμωξη και συνήθως προκαλεί γαστρεντερική δυσφορία, όπως διάρροια και κράμπες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί επίσης να υπάρχει ναυτία, έμετος, πυρετός και πονοκέφαλος.

Περιστασιακά, αυτή η ασθένεια μπορεί να εκδηλωθεί ως μια δυσεντερική ασθένεια με αιματηρά ή βλεννοειδή κόπρανα, υψηλό πυρετό και υψηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων, αλλά συνήθως η νόσος έχει διάρκεια μόνο δύο έως τρεις ημέρες. Η ασθένεια με το Vibrio parahaemolyticus είναι συχνότερη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ποια τρόφιμα συνδέονται συνήθως με τροφική δηλητηρίαση από Vibrio parahaemolyticus;

Αυτή η ασθένεια συνδέεται συχνότερα με την κατανάλωση ωμών ή ανεπαρκώς μαγειρεμένων θαλασσινών ή με οποιαδήποτε τροφή μολυσμένη από τον χειρισμό ωμών θαλασσινών ή μολυσμένου νερού. Αυτή η ασθένεια σχετίζεται κυρίως με την κατανάλωση ωμών στρειδιών.

Άλλοι ίνας μπορούν επίσης να προκαλέσουν ασθένειες

Υπάρχουν πολλά άλλα βακτήρια από την οικογένεια των δονητών που μπορεί να προκαλέσουν διάρροια, συμπεριλαμβανομένων: V. chloerae, V. fluvialis, V. furnissii και V. hollisae. Η σησημική νόσος που σχετίζεται με λοιμώξεις τύπου πληγής έχουν συσχετιστεί με V. hollisae, V. alginolyticus και V. damsela.

Η παθοφυσιολογία

Το V. parahaemolyticus μπορεί να μολύνει τον ξενιστή μέσω διαφορετικών οδών. Όταν οι άνθρωποι τρώνε μολυσμένα θαλασσινά, έχει άμεση επαφή με το γαστρεντερικό τους σύστημα. Τα βακτήρια μπορούν επίσης να περάσουν σε ανοιχτή πληγή κατά την έκθεση σε θαλασσινό νερό. Σε σοβαρές περιπτώσεις και σε άτομα με συννοσηρότητες, όταν βρίσκονται εντός του ξενιστή, τα βακτήρια μπορούν να εξαπλωθούν περαιτέρω στο αίμα. Το V. parahaemolyticus έχει διάφορους παράγοντες μολυσματικότητας παρόμοιοι με άλλα βακτήρια. Ωστόσο, ο κύριος παράγοντας μολυσματικότητας του V. parahaemolyticus είναι η θερμοσταθερή άμεση αιμολυσίνη (TDH). Το TDH υπάρχει στην πλειονότητα των κλινικών δειγμάτων (88% έως 96%), αλλά υπάρχει μόνο σε περίπου 1% των φυσικών πληθυσμών του V. parahaemolyticus. Παρά το γεγονός αυτό, η TDH έχει αναγνωριστεί ως ένας σημαντικός παράγοντας μολυσματικότητας. Ο ειδικός μηχανισμός με τον οποίο η TDH προκαλεί γαστρεντερίτιδα δεν είναι πλήρως κατανοητός. Το TDH είναι μια τοξίνη που σχηματίζει πόρους και οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αυτό θα μπορούσε να σχετίζεται με την ικανότητά του να προκαλεί γαστρεντερικά συμπτώματα. Εκτός από τον παράγοντα μολυσματικότητας του TDH, ο V. parahaemolyticus χρησιμοποιεί επίσης ένα σύστημα έκκρισης τύπου-3, παρόμοιο με άλλα αρνητικά κατά gram βακτήρια. Παρά τους λοιμογόνους παράγοντες, η πλειονότητα των λοιμώξεων του V. parahaemolyticus προκαλεί μόνο αυτοπεριορισμένη εντερίτιδα.

Περίοδος επώασης

Η περίοδος επώασης για το Vibrio parahaemolyticus είναι συνήθως μεταξύ 12 – 24 ωρών, αλλά μπορεί να κυμαίνεται από 4-96 ώρες με μέσο όρο 15 ωρών.

Επιδημιολογία του Vibrio Parahaemolyticus

Αυτός ο οργανισμός δεν είναι μεταδοτικός από άτομο σε άτομο. Τα περιστατικά του Vibrio parahaemolyticus συμβαίνουν συνήθως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, επειδή ο οργανισμός μπορεί να βρεθεί ελεύθερος να επιπλέει στα παράκτια νερά, και στα ψάρια και τα οστρακοειδή. Κατά τους ψυχρότερους μήνες, ο οργανισμός βρίσκεται συνήθως σε λάσπη ή λάσπη στον πυθμένα των θαλάσσιων περιβαλλόντων.

Διάγνωση

Το Vibrio parahaemolyticus διαγιγνώσκεται με την απομόνωση του Kanagawa Vibrio, το οποίο λατρεύει το αλάτι, και είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που προκαλούν την αιμολυτική αντίδραση γνωστή ως «φαινόμενο Kanagawa». Δώδεκα ξεχωριστές ομάδες αντιγόνων «Ο» και περίπου εξήντα διαφορετικοί τύποι αντιγόνων «Κ» έχουν ταυτοποιηθεί με αυτόν τον οργανισμό. Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με την παρουσία του Kanagawa vibrios στο σκαμνί του ασθενούς ή σε εμπλεκόμενη τροφή.

Μέθοδος θεραπείας

Η θεραπεία για τις περισσότερες περιπτώσεις είναι υποστηρικτική, όπως και για τις περισσότερες άλλες αιτίες γαστρεντερίτιδας. Τα κατάλληλα αρχικά στάδια περιλαμβάνουν ενυδάτωση υγρού επανυδάτωση και διόρθωση ανωμαλιών ηλεκτρολυτών. Η τυπική πορεία μόλυνσης είναι αυτοπεριοριζόμενη και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν απαιτεί πρόσθετη θεραπεία. Δεν συνιστώνται παράγοντες αντικινητικότητας για τη θεραπεία της διάρροιας. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις όπως λοιμώξεις τραύματος και σήψη, ενδείκνυται θεραπεία με αντιβιοτικά. Δεν έχουν υπάρξει μεγάλες μελέτες που να περιλαμβάνουν αντιβιοτική θεραπεία ειδικά για τη μόλυνση από V. parahaemolyticus. Οι συστάσεις βασίζονται σε μελέτες σχετικά με τη θεραπεία για άλλα είδη Vibrio. Εάν ο ασθενής έχει μια ιδιαίτερα σοβαρή περίπτωση γαστρεντερίτιδας, η δοξυκυκλίνη είναι το αντιβιοτικό της επιλογής. Για απλές μολύνσεις πληγών, θεραπεύστε με μινοκυκλίνη ή δοξυκυκλίνη. Μπορείτε να προσθέσετε κεφαλοσπορίνη τρίτης γενιάς εάν η λοίμωξη του τραύματος είναι σοβαρή ή εάν ο ασθενής διατρέχει σημαντικό κίνδυνο σήψης (έχει υποκείμενη ηπατική νόσο, αλκοολισμό ή είναι διαβητικός). Για σοβαρές περιπτώσεις, ο ασθενής πρέπει να εισαχθεί στο νοσοκομείο για περαιτέρω ενδοφλέβια αντικατάσταση υγρών και συμβουλές για μολυσματικές ασθένειες. Ήπια περιστατικά, με έναν αιμοδυναμικά σταθερό ασθενή, μπορούν να αντιμετωπιστούν και να παρατηρηθούν στο τμήμα έκτακτης ανάγκης. Εάν ο ασθενής παραμείνει σταθερός και δεν έχει σημάδια σήψης, μπορεί να αποβληθεί.

Η πρόληψη της μόλυνσης από V. parahaemolyticus είναι παρόμοια με άλλες τροφικές ασθένειες. Τα θαλασσινά θα πρέπει να αποθηκεύονται σωστά και κατάλληλα να μαγειρεύονται πριν από την κατανάλωση. Το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων συνιστά να μην καταναλώνονται ωμά στρείδια ή άλλα οστρακοειδή, ειδικά σε πληθυσμούς που κινδυνεύουν. Επιπλέον, τα άτομα με ανοιχτές πληγές θα πρέπει να αποφεύγουν την έκθεση σε υφάλμυρο ή αλμυρό νερό.