Τα 10 πιο σημαντικά φάρμακα στην ιστορία

Οι ιατρικές εξελίξεις στην ανάπτυξη φαρμάκων κατά τη διάρκεια της ιστορίας υπήρξαν ζωτικής σημασίας για την υποβοήθηση της επιβίωσης τεράστιων πληθυσμών ανθρώπων, τη θεραπεία απειλητικών για τη ζωή καταστάσεων καθώς και την προώθηση της ιατρικής και επιστημονικής γνώσης για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της υγειονομικής περίθαλψης.

Συγκεντρώσαμε μια λίστα με τα 10 πιο σημαντικά φάρμακα στην ιστορία με βάση δύο βασικούς παράγοντες. Πρώτον, τα φάρμακα που έχουν αναπτυχθεί για απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις βρίσκονται στην κορυφή της λίστας, επειδή η ανακάλυψη και η χορήγηση αυτών των φαρμάκων έχει συχνά ανοίξει το δρόμο για περαιτέρω ανάπτυξη για την εξάλειψη αυτών των ασθενειών ή τη μείωση της σοβαρότητάς τους. Δεύτερον, πρέπει να λάβουμε υπόψη την κλίμακα της χρήσης του φαρμάκου και τον αριθμό των ατόμων που χρησιμοποιήθηκαν για τη θεραπεία.

#10 Αιθέρας (1846)

Πριν ανακαλυφθεί το πραγματικό του δυναμικό, ο αιθέρας ήταν γνωστός για περισσότερα από 300 χρόνια. Ωστόσο, κανείς δεν είχε σκεφτεί να το χρησιμοποιήσει ως αναισθητικό. Πριν από την ανακάλυψη του αιθέρα, οι άνθρωποι συνήθιζαν να ακρωτηριάζουν τα άκρα τους ενώ τους κρατούσαν κάτω. Αυτό το φάρμακο δρα καταστέλλοντας την εγκεφαλική δραστηριότητα του ασθενούς σε σημείο που η χειρουργική επέμβαση μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς ο ασθενής να αισθάνεται πόνο. Τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν αναπτυχθεί πιο σύγχρονα και αποτελεσματικά αναισθητικά, αλλά ο αιθέρας άνοιξε το δρόμο, δίνοντάς του μια σταθερή θέση στη λίστα με τα πιο σημαντικά φάρμακα που πρέπει να ανακαλυφθούν.

#9 Αναστολείς πρωτεάσης HIV (δεκαετία 1990)

Η λοίμωξη από τον ιό HIV τεκμηριώθηκε για πρώτη φορά στο Σαν Φρανσίσκο και τη Νέα Υόρκη το 1981, στη συνέχεια τέσσερα χρόνια αργότερα αναγνωρίστηκε ως ο αιτιολογικός παράγοντας του συνδρόμου επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (AIDS). Αν και δεν ήταν το πρώτο φάρμακο για τη θεραπεία του HIV, οι αναστολείς πρωτεάσης, σε συνδυασμό με άλλους τύπους φαρμάκων για το AIDS, χρησιμοποιήθηκαν για να διατηρήσουν το επίπεδο του HIV τόσο χαμηλά που οι ασθενείς δεν ανέπτυξαν ποτέ AIDS. Από τα 26 φάρμακα που έχουν εγκριθεί από τον FDA για τη θεραπεία του HIV, τα 10 είναι αναστολείς πρωτεάσης.

#8 Φάρμακα χημειοθεραπείας (δεκαετία 1940)

Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως όπλο στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το αέριο μουστάρδας ήταν ένας από τους πρώτους παράγοντες χημειοθεραπείας που χρησιμοποιήθηκαν για τη θεραπεία του καρκίνου. Το αέριο μουστάρδας αποδείχθηκε ότι μπορεί να σκοτώσει τα καρκινικά κύτταρα. Ωστόσο, το αέριο μουστάρδας επίσης κατέστρεψε σημαντικά τα υγιή κύτταρα και επομένως είχε μόνο ένα μικρό όφελος στη θεραπεία. Το πρώτο φάρμακο που αποδείχθηκε ότι μπορεί να θεραπεύσει τον καρκίνο ήταν στην πραγματικότητα η μεθοτρεξάτη. Το 1956, αυτό το φάρμακο χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία ενός σπάνιου όγκου που ονομάζεται χοριοκαρκίνωμα. Τις επόμενες δεκαετίες έρευνας για τον καρκίνο, σημειώθηκαν πρόοδοι στη χημειοθεραπεία και πολλά φάρμακα με διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης οδήγησαν σε δραματικές βελτιώσεις στο ποσοστό επιβίωσης των ασθενών και σε μείωση του ποσοστού θνησιμότητας. Σήμερα, το αυξημένο ποσοστό επιβίωσης από τον καρκίνο οφείλεται στην ανάπτυξη μιας τεράστιας σειράς χημειοθεραπευτικών παραγόντων και προγραμμάτων έγκαιρης ανίχνευσης που εφαρμόζονται από συστήματα υγείας σε όλο τον κόσμο.

#7 Χλωροπρομαζίνη ή θοραζίνη (1951)

Ανακαλύφθηκε το 1951, η χλωροπρομαζίνη ήταν το πρώτο επίσημο αντιψυχωσικό φάρμακο. Η ανακάλυψη και η χρήση της χλωροπρομαζίνης είναι ένα σημείο καμπής στην ψυχιατρική και οδήγησε σε αυτό που ορισμένοι επιστήμονες αναφέρουν ως «ψυχοφαρμακολογική επανάσταση». Αυτό το φάρμακο όχι μόνο είχε τεράστια επιτυχία, αλλά λίγο περισσότερο από 10 χρόνια αργότερα είχε χρησιμοποιηθεί από περίπου 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Η χλωροπρομαζίνη είναι επίσης γνωστό ότι άνοιξε το δρόμο για τις μελλοντικές γενιές φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του άγχους και της κατάθλιψης. Η μηχανική αυτού του φαρμάκου επέτρεψε επίσης στους ερευνητές να κατανοήσουν περαιτέρω την επίδρασή του στους νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο και πώς οι ώσεις περνούσαν από τον έναν νευρώνα στον άλλο. Αυτή η ανακάλυψη επρόκειτο να γίνει καθοριστική για την περαιτέρω προώθηση της κατανόησής μας για την ψυχική ασθένεια.

#6 Εμβόλιο πολιομυελίτιδας (1955)

Αν και τα εμβόλια δεν είναι τεχνικά φάρμακα, είναι μια μορφή προληπτικής ιατρικής. Η πολιομυελίτιδα, μια ασθένεια που προκαλείται από έναν ιό που ζούσε στο λαιμό και το εντερικό σύστημα, ήταν κάποτε μία από τις κύριες αιτίες αναπηρίας στον κόσμο και ήταν η πηγή εκτεταμένου φόβου και πανικού. Από την εισαγωγή του εμβολίου κατά της πολιομυελίτιδας το 1955, αυτή η ασθένεια έχει εξαλειφθεί σχεδόν από κάθε μέρος του κόσμου. Ωστόσο, δεδομένου ότι ο ιός εξακολουθεί να υπάρχει, τα παιδιά εξακολουθούν να λαμβάνουν το εμβόλιο πριν ξεκινήσουν το σχολείο.

#5 Ασπιρίνη (1899)

Η ασπιρίνη όπως την ξέρουμε σήμερα πρωτοεμφανίστηκε με τη μορφή ακετυλοσαλυκιλλικού οξέος, όταν ένας φαρμακοποιός της Bayer χρησιμοποίησε αυτό το φάρμακο για να ανακουφίσει τους ρευματισμούς του πατέρα του. Την εποχή που ανακάλυψαν την ασπιρίνη, οι άνθρωποι πίστευαν ότι η ασπιρίνη ανακουφίζει από τον πόνο δρώντας στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Σήμερα, γνωρίζουμε ότι οι χρήσεις της εκτείνονται πολύ πέρα ​​από την απλή διαχείριση του πόνου και η ασπιρίνη συνήθως συνταγογραφείται ως αραιωτικό του αίματος για να βοηθήσει στην πρόληψη των καρδιακών παθήσεων και των εγκεφαλικών. Για άτομα με παθήσεις όπως μυϊκός πόνος, αρθρίτιδα ή πονοκεφάλους, η ασπιρίνη είναι ακατάλληλη λόγω των παρενεργειών της, αλλά η ασπιρίνη είναι ιδανική επιλογή για τα αναλγητικά της αποτελέσματα.

#4 Μορφίνη (1827)

Η μορφίνη ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό φαρμακοποιό Friedrich Serturner στις αρχές του 1800 και μόλις δύο δεκαετίες αργότερα, η Merck ξεκίνησε την εμπορική της διάθεση το 1827. Αυτό το φάρμακο χρησιμοποιήθηκε ευρέως μετά την ανάπτυξη της υποδερμικής σύριγγας το 1852. Αν και οι ασθενείς μπορεί να εθιστούν στη μορφίνη , οι γιατροί συμφώνησαν ότι τα οφέλη αυτού του παυσίπονου υπερτερούν κατά πολύ των μειονεκτημάτων της χρήσης του. Χωρίς αυτό το φάρμακο, εκατομμύρια ασθενείς με σωματικές βλάβες ή πιο περίπλοκες ιατρικές καταστάσεις θα είχαν περάσει τη ζωή τους με τεράστιο πόνο. Η ανακάλυψη και η χρήση της μορφίνης οδήγησε επίσης σε μια νέα γενιά φαρμάκων για την αντιμετώπιση του πόνου, μερικά από τα οποία μπορούν να αγοραστούν χωρίς ιατρική συνταγή στα φαρμακεία σήμερα.

#3 Εμβόλιο ευλογιάς (1798)

Η ευλογιά είναι γνωστή ως μια από τις χειρότερες απειλές που έχει αντιμετωπίσει ποτέ η ανθρωπότητα. Στο παρελθόν, η ευλογιά ήταν τόσο θανατηφόρα όσο ο καρκίνος ή οι καρδιακές παθήσεις σήμερα, σκοτώνοντας πάνω από το 10% του πληθυσμού με τα ποσοστά να φτάνουν έως και το 20% σε πόλεις και πόλεις με υψηλότερο πληθυσμό. Χάρη στην ανάπτυξη αυτού του εμβολίου τον 19ο αιώνα, η ευλογιά ήταν μια από τις πρώτες ασθένειες που εξαφανίστηκαν από τον πλανήτη. Σήμερα, η εξάλειψη της ευλογιάς θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ανθρωπότητας.

#2 Ινσουλίνη (1922)

Τα άτομα με προχωρημένο διαβήτη δεν είναι σε θέση να παράγουν επαρκείς ποσότητες ινσουλίνης, μιας ορμόνης που εμπλέκεται στη μετατροπή του σακχάρου σε ενέργεια. Πριν από την εμφάνιση της ινσουλίνης το 1922, οι ασθενείς έλαβαν μια δίαιτα σχεδόν λιμοκτονίας για να αποτρέψουν τα συμπτώματα. Η ινσουλίνη θεωρείται επίσης ότι έχει ανοίξει το δρόμο για μελλοντικές θεραπείες ορμονικής υποκατάστασης και έχει σώσει τις ζωές αμέτρητων ασθενών που έχουν διαγνωστεί με διαβήτη.

#1 Πενικιλλίνη (1942)

Η πενικιλίνη αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1928, αλλά άρχισε να χρησιμοποιείται το 1942. Ως το πρώτο επίσημο αντιβιοτικό, η πενικιλίνη σηματοδότησε μια καμπή στην ανθρώπινη ιστορία και πρωτοστάτησε στη θεραπεία πολλών βακτηριακών ασθενειών. Υπολογίζεται ότι η πενικιλίνη έχει σώσει μεταξύ 80 και 200 ​​εκατομμυρίων ζωών και χωρίς την ανακάλυψη και τη χρήση της πενικιλίνης, το 75% των ανθρώπων σήμερα δεν θα ήταν ζωντανοί επειδή οι πρόγονοί τους θα είχαν υποκύψει σε μόλυνση. Η πενικιλίνη έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία μιας πληθώρας ασθενειών, όπως η πνευμονία και η οστρακιά, καθώς και οι λοιμώξεις του αυτιού, του δέρματος και του λαιμού. Το 2010, πάνω από 7,3 δισεκατομμύρια μονάδες πενικιλίνης χορηγήθηκαν παγκοσμίως. Ωστόσο, η ακατάλληλη χρήση αυτού του φαρμάκου σημαίνει ότι ο κόσμος αντιμετωπίζει τώρα αντίσταση στα αντιβιοτικά και τα βακτήρια εξελίσσονται για να καταπολεμήσουν τις επιδράσεις του φαρμάκου.