Καρκίνος του χοληδόχου πόρου (χολαγγειοκαρκίνωμα)

Οι χοληφόροι πόροι συνδέουν το ήπαρ με το έντερο και η λειτουργία τους είναι να παροχετεύουν τη χολή, ένα απόβλητο προϊόν των κανονικά λειτουργικών ηπατικών κυττάρων, τα οποία ονομάζονται επίσης ηπατοκύτταρα. Οι ασθένειες των χοληφόρων αγωγών συνήθως καταλήγουν σε στένωση του πόρου, το οποίο ονομάζεται στένωση.

Οι στρώσεις μπορούν να χαρακτηριστούν ως:

• Ουλές (πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα, δευτεροπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα)

• Τραυματικός (συνήθως χειρουργικός τραυματισμός)
• Σχηματισμός πέτρας
• Νεοπλασματικές (καρκινικές αναπτύξεις ή όγκοι και πολύποδες).

Ο ίκτερος ή οι μη φυσιολογικές εξετάσεις αίματος για τα ηπατικά ένζυμα είναι οι πιο συνηθισμένοι λόγοι για τους οποίους οι γιατροί υποψιάζονταν πρόβλημα με τους χοληφόρους πόρους.

Καρκίνος του χοληδόχου πόρου

Ο καρκίνος του χοληδόχου πόρου ονομάζεται χολαγγειοκαρκίνωμα. Προέρχεται από την επένδυση του επιθηλίου ή του χοληφόρου δέντρου είτε εντός του ήπατος είτε σε αγωγούς που βρίσκονται έξω από το ήπαρ. Το χολαγγειοκαρκίνωμα είναι δύσκολο να θεραπευτεί και πολλές περιπτώσεις είναι σποραδικές χωρίς αναγνωρίσιμη αιτιολογία ή αιτία.

Οι παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με το χολαγγειοκαρκίνωμα περιλαμβάνουν:

• Πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα (PSC)
• Ελκώδης κολίτιδα
• Ηπατικές προσβολές
• Χρόνια χολόσταση με χρόνια λιθοπάθεια
• Συγγενείς κυστικές ανωμαλίες των χοληφόρων

Σκαλωσιά

Η σταδιοποίηση του καρκίνου είναι η διαδικασία που χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες υγείας για να προσδιορίσουν πού μπορεί να έχει εξαπλωθεί ο καρκίνος. Χρησιμοποιείται για να διαπιστωθεί εάν ο καρκίνος παρέμεινε στους χοληφόρους πόρους ή αν μεταφερόταν στους λεμφαδένες ή σε άλλα μέρη του σώματος.

Οι τρέχουσες μέθοδοι σταδιοποίησης του χολαγγειοκαρκίνου περιλαμβάνουν:

• Αξονική τομογραφία (CT)
• Απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI)

• Ενδοσκοπική ανάδρομη χολαγγειοπαγκρεατογραφία (ERCP)

• Ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα (EUS)

Κάθε μέθοδος έχει πλεονεκτήματα και περιορισμούς. Ένας συνδυασμός εξετάσεων μπορεί να επιλέξει υποψήφιους για χειρουργική εκτομή, η οποία προσφέρει μακροχρόνια επιβίωση σε μια μειοψηφία ασθενών.

Θεραπευτική αγωγή

Η ανακούφιση της απόφραξης των χοληφόρων είναι η πιο αποδεκτή θεραπευτική προσέγγιση για τους περισσότερους ασθενείς με χολαγγειοκαρκίνωμα. Τα στεντ είναι χρήσιμα για την παροχή επαρκούς παροχέτευσης των χοληφόρων οδών.

Χρησιμοποιούνται δύο τύποι στεντ:

• Ενδοσκοπικά στεντ που χορηγούνται με τη χρήση ενδοσκοπίου ή ενός λεπτού, σωληνωτού οπτικού οργάνου
• Διαδερμικά stents που χορηγούνται μέσω του δέρματος

Η καλύτερη προσέγγιση εξαρτάται από τα χαρακτηριστικά του ασθενούς, τη θέση του όγκου και την εμπειρία του γιατρού.

Η φωτοδυναμική θεραπεία μπορεί να διαδραματίσει ρόλο σε επιλεγμένους ασθενείς που δεν ανακουφίζονται καλά ή δεν ανακουφίζονται από στεντ ρουτίνας βάσει προκαταρκτικών δοκιμών.

Χημειοθεραπεία

Η ερμηνεία των διαθέσιμων, περιορισμένων δεδομένων που υπάρχουν υποδηλώνει ένα μικρό πλεονέκτημα επιβίωσης της χημειοθεραπείας και της ακτινοβολίας για το χολαγγειοκαρκίνωμα.

Μεταμόσχευση Ήπατος

Η μεταμόσχευση ήπατος είναι επί του παρόντος μια αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας για το χολαγγειοκαρκίνωμα του χιτώνα του ήπατος σε ασθενείς που δεν μπορούν να υποβληθούν σε χειρουργική εκτομή. Οι ασθενείς που είναι επιλέξιμοι για αυτό το πρωτόκολλο στην κλινική του Κλίβελαντ υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία που ακολουθείται από μεταμόσχευση ήπατος. Η μακροχρόνια επιβίωση μετά από αυτό το πρωτόκολλο θεραπείας είναι παρόμοια με την επιβίωση μετά από μεταμόσχευση ήπατος για άλλες καταστάσεις.