Αγκαλιάζω όλες τις πτυχές του αυτισμού μου μέσα από τα πολύχρωμα ρούχα μου.
Η υγεία και η ευεξία αγγίζουν τον καθένα μας διαφορετικά. Αυτή είναι η ιστορία ενός ατόμου.
Μια από τις πρώτες φορές που ντύθηκα με ένα πολύχρωμο, ιδιότροπο ρούχο —με ριγέ κάλτσες ουράνιου τόξου μέχρι το γόνατο και μωβ tutu— πήγα στο εμπορικό κέντρο με τους δύο καλύτερους φίλους μου.
Καθώς περνούσαμε φιδίσια μέσα από διάφορα περίπτερα κοσμημάτων και καταστήματα ρούχων, οι αγοραστές και το προσωπικό γύρισαν να με κοιτούν επίμονα. Μερικές φορές με επαινούσαν λεκτικά το ντύσιμό μου, άλλες φορές με κορόιδευαν και πρόσβαλαν τις επιλογές του στυλ μου.
Οι φίλοι μου έμειναν έκπληκτοι, αχρησιμοποίητοι για τόση προσοχή ως μαθητές γυμνασίου, αλλά μου φάνηκε οικείο. Ήταν μακριά από την πρώτη φορά που με κοιτούσαν κατάματα.
Διαγνώστηκα με αυτισμό ως παιδί. Σε όλη μου τη ζωή, οι άνθρωποι με κοιτούσαν, ψιθύριζαν για μένα και έκαναν σχόλια σε εμένα (ή στους γονείς μου) δημόσια επειδή χτυπούσα τα χέρια μου, στριφογύριζα τα πόδια μου, δυσκολευόμουν να περπατήσω πάνω-κάτω από τις σκάλες ή έδειχνα εντελώς χαμένος σε ένα πλήθος.
Έτσι, όταν φόρεσα αυτό το ουράνιο τόξο ψηλά στο γόνατο, δεν σκόπευα να είναι ένας τρόπος να αποδεχτώ τον αυτισμό σε όλες τις μορφές του — αλλά τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι με παρακολουθούσαν λόγω του πώς ήμουν ντυμένος, αυτό ήταν έγινε.
Η μόδα ως ιδιαίτερο ενδιαφέρον
Η μόδα δεν ήταν πάντα τόσο σημαντική για μένα.
Άρχισα να ντύνομαι με πολύχρωμα ρούχα όταν ήμουν 14 ετών ως ένας τρόπος για να ξεπεράσω τις μεγάλες μέρες της όγδοης δημοτικού που πέρασα υπό bullying επειδή εμφανιζόμουν ως queer.
Αλλά τα φωτεινά, διασκεδαστικά ρούχα έγιναν γρήγορα ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα. Τα περισσότερα αυτιστικά άτομα έχουν ένα ή περισσότερα ειδικά ενδιαφέροντα, τα οποία είναι έντονα, παθιασμένα ενδιαφέροντα για ένα συγκεκριμένο πράγμα.
Όσο περισσότερο σχεδίαζα σχολαστικά τα καθημερινά μου ντυσίματα και μάζευα νέες κάλτσες με σχέδια και βραχιόλια με glitter, τόσο πιο χαρούμενος ήμουν. Έρευνες έχουν δείξει ότι όταν τα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού μιλούν για τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά τους, βελτιώνονται η συμπεριφορά, η επικοινωνία και οι κοινωνικές και συναισθηματικές τους δεξιότητες.
Το να μοιράζομαι την αγάπη μου για την ιδιόμορφη μόδα με τον κόσμο φορώντας τη καθημερινά μου έφερε και εξακολουθεί να με φέρνει χαρά.
Όπως τη νύχτα που έπιανα την αποβάθρα του τρένου στο σπίτι, μια ηλικιωμένη γυναίκα με σταμάτησε για να με ρωτήσει αν ήμουν σε παράσταση.
Ή την ώρα που κάποιος ανάβλυσε για το ντύσιμό μου στον φίλο του δίπλα του.
Ή ακόμα και πολλές φορές άγνωστοι έχουν ζητήσει τη φωτογραφία μου επειδή τους αρέσει αυτό που φοράω.
Τα ιδιότροπα ρούχα τώρα λειτουργούν ως μια μορφή αποδοχής και φροντίδας του εαυτού
Οι συζητήσεις για την αυτιστική ευεξία συχνά επικεντρώνονται γύρω από ιατρικές θεραπείες και θεραπείες, όπως η εργοθεραπεία, η φυσικοθεραπεία, η εκπαίδευση στο χώρο εργασίας και η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία.
Αλλά πραγματικά, αυτές οι συνομιλίες θα πρέπει να έχουν μια πιο ολιστική προσέγγιση. Και για μένα, η μόδα είναι μέρος αυτής της προσέγγισης. Έτσι, όταν συνδυάζω διασκεδαστικά ρούχα και τα φοράω, είναι μια μορφή αυτοφροντίδας: επιλέγω να ασχοληθώ με κάτι που αγαπώ που όχι μόνο μου φέρνει μια αίσθηση χαράς, αλλά και αποδοχής.
Η μόδα με βοηθά επίσης να μην έχω αισθητηριακή υπερφόρτωση. Για παράδειγμα, ως αυτιστικό άτομο, πράγματα όπως επαγγελματικές εκδηλώσεις μπορεί να είναι λίγο συντριπτικά. Υπάρχουν πολλά σκληρά αισθητηριακά στοιχεία για ανάλυση, από έντονα φώτα και πολυσύχναστα δωμάτια μέχρι άβολα καθίσματα.
Αλλά το να φοράω μια άνετη στολή – και λίγο ιδιότροπη – με βοηθά να εξασκώ την προσοχή και να παραμένω προσγειωμένη. Αν νιώθω σαθρός, μπορώ να ρίξω μια ματιά στο φόρεμα με ιππόκαμπο και στο βραχιόλι μου με ψάρι και να υπενθυμίσω στον εαυτό μου τα απλά πράγματα που μου φέρνουν χαρά.
Για μια πρόσφατη εκδήλωση όπου θα έκανα ζωντανή κάλυψη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για έναν τοπικό κύκλο δώρων στη Βοστώνη, φόρεσα ένα μεσαίο ασπρόμαυρο ριγέ φόρεμα, μπλε μπλέιζερ καλυμμένο με ομπρέλες, περιστροφική τσάντα τηλεφώνου και χρυσά glitter αθλητικά παπούτσια και βγήκε από την πόρτα. Όλη τη νύχτα το ντύσιμό μου και τα μωβ όμπρε μαλλιά μου προσέλκυσαν φιλοφρονήσεις από τους μη κερδοσκοπικούς υπαλλήλους και τα μέλη του κύκλου που παρευρέθηκαν.
Μου θύμισε ότι το να κάνω επιλογές που με ενδυναμώνουν, ακόμα και κάτι τόσο μικρό όσο τα πολύχρωμα μαλλιά, είναι ισχυρά εργαλεία αυτοπεποίθησης και έκφρασης.
Δεν χρειάζεται να διαλέξω ανάμεσα στο να είμαι ο εαυτός μου και να με βλέπουν μόνο ως τη διάγνωσή μου. Μπορώ να είμαι και τα δύο.
Αυτό που κάποτε ήταν μηχανισμός αντιμετώπισης μετατράπηκε σε αυτοέκφραση
Ενώ η μόδα ξεκίνησε ως μηχανισμός αντιμετώπισης, σιγά σιγά εξελίχθηκε σε έναν τρόπο αυτοπεποίθησης και αυτοέκφρασης. Οι άνθρωποι συχνά αμφισβητούν τις επιλογές του στυλ μου, ρωτώντας αν αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να στείλω στον κόσμο – ειδικά στον επαγγελματικό κόσμο – για το ποιος είμαι.
Νιώθω ότι δεν έχω άλλη επιλογή από το να πω ναι.
Είμαι αυτιστικός. Πάντα θα ξεχωρίζω. Πάντα θα βλέπω τον κόσμο και θα επικοινωνώ λίγο διαφορετικά από τους μη αυτιστικούς ανθρώπους γύρω μου, είτε αυτό σημαίνει να σηκώνομαι στη μέση της συγγραφής αυτού του δοκιμίου για να κάνω ένα διάλειμμα χορού 10 λεπτών και να χτυπήσω τα χέρια μου, είτε προσωρινά χάνω την ικανότητα να επικοινωνώ προφορικά όταν ο εγκέφαλός μου είναι κατακλυσμένος.
Αν πρόκειται να είμαι διαφορετικός ό,τι κι αν γίνει, θα προτιμούσα να είμαι διαφορετικός με τρόπο που να μου δίνει χαρά.
Φορώντας ένα φόρεμα καλυμμένο με βιβλία ουράνιου τόξου, ενισχύω την ιδέα ότι είμαι περήφανος που είμαι αυτιστική — ότι δεν χρειάζεται να αλλάξω ποιος είμαι για να ταιριάξω στα πρότυπα των άλλων.
Η Alaina Leary είναι συντάκτρια, υπεύθυνη κοινωνικών μέσων και συγγραφέας από τη Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Αυτή τη στιγμή είναι βοηθός συντάκτριας του περιοδικού Equally Wed και συντάκτρια μέσων κοινωνικής δικτύωσης για τη μη κερδοσκοπική οργάνωση We Need Diverse Books.
Discussion about this post